طبق همون عادت شیرین همیشگی سلام ، سلام ، سلام
راحت می رم سر اصل موضوع می خوام امروز اخرین پست وبلاگم رو بزنم وبلاگی که واقعا دوسش داشتم و فرناز کلی براش زحمت کشید . گر چه حذف شد اما بهناز از رو نرفت.
حالا امروز با تمام علاقه م می خوام خداحافظی کنم میرم اما نه جای دور .
بچه ها نمی خوام بگم ببخشید اگه با نوشته هام ناراحتتون کردم چون حرف دل نباید کسی رو ناراحت کنه.
شاید اصلا رفتنم مهم نباشه اما کاش باشه کاش  کاش کاش ....
این ای کاش ها هنوزم تموم نشده !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

این بار اصلا عرضی ندارم همین و بس
امضا :من

طبق همون عادت شیرین همیشگی : سلام ، سلام ، سلام ..
بی مقدمه اول "عیدتون مبارک"
روزای آخر سال یه چند خطی نوشتم که بیام و آپ کنم اما اصلا فرصت نشد امروز هم که بعد ازتحویل خونه نبودم.
دیگه از اون عجله و استرس دیشب هیچ خبری نبود ، همه با آرامش قدم بر می داشتن ،بی دردسر.
دیشب بدون این که خریدی داشته باشم از خونه زدم بیرون ،عاشق روزای آخر اسفندم .همه ی مردم پر از هیجان و استرس هستن که مبادا چیزی  رو از قلم بندازن ، حتی حاضر ن لحظه ی آخر سبزه و ماهی تنگشون  رو چندین برابر قیمت بخرن که سفره شون کامل باشه.
تمام مجتع های خرید شلوغ بود و پر از سر و صدای حراج.
بماند که جنس هاشون مال زمان مظفرالدین شاه بود ، اما همون ها هم خریدار داشتن.
توی این همه شلوغی همه دنبال بهار بودن ،جز....
قبل تر ها که معنی درد و غصه رو درک نمی کردم ، احساسم این بود که همه تو این روزا شاد و بی غصه هستن، اما اشتباه می کردم.
قبلا دیده بودمش ، ولی تو شلوغی های مترو و سرعت تند قطار گمش کرده بودم.
یه دفعه چشمم تو شلوغی بازارچه به یه پسر بچه ی 7-8 ساله افتاد که یه پاشو به دیوار تکه داده بود و بی قید مردم و نگاه می کرد.
-خانم یه فال بخر ....فال انبیاء هم دارما.....
رفتم جلوتر با شک نگاهم کرد . صورتش پر از معصومیت بود اما سیاهی  زندگی اثرش رو گذاشته بود . جلوش زانو زدم  و نگاش کردم می خواست از دستم فرار کنه حوصله ی حرفام رو نداشت ازش یه فال خریدم.
- کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود       بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود
خونه شون میدون شوش بود ،یه شیطونک هم دستش بود که مدام می زدش زمین ؟، دنبال بازی بود ولی زندگی یه راست انداختتش وسط آدم بزگا و دنیای نه چندان جالبشون.
-سه تا داداشیم و دو تا آبجی از کرمانشاه اومدیم.
دستم رو گرفت و برد بیرون بازارچه . چند تا پسر بچه ده یازده ساله بودن که با سماجت فال می فروختن
و به قول خودشون سرمایه شون مرغ عشقشون بود.
فوضولیم گل کرد : بچه ها در آمدتون چه طوره؟
جواب زود رسید:اون قدری هست که زندگی مون بگذره.
مرغ عشق هاشون اسم هم داشتن: گلی ، ایرج ، پرنیان...
-پرنده ت رو چقدر دوست داری؟
-زیاد اما دلم نمی خواد تو قفس نگه دارمش چه کنم که مجبورم آبجی
-بیشتر کیا ازت فال می خرن ؟
-دختر ، پسرای جوون و خوش تیپ.
-کسی براتون مشکل درست نمی کنه؟
-نه زیاد ، اما چند بار بردنم بهزیستی ، اونجا جام بد نبود غذا هم می دادن اما دوست ندارم اون طوری زندگی کنم!
-چرا؟
-حرفا می زنی آبجی ، من که فقط خودم نیستم خرج چند نفر دیگه رو هم می دم.
از حرفاش بزرگی می بارید. بزرگ بود این پسر بچه. اون قدر که جلوش کم آوردم.
ته نگاشون نمی دونم چی بود! غم بود یا شکایت یا اراده اما هرچی بود فهمیده شون کرده بود ، تو اوج بچه بودن.
-کی میرید خونه؟
-باید دشت امروزمون کامل شه.
گفتم: تمامشون رو می خرم.
جواب کوبنده رسید:
-نمی فروشم ، فوقش یکی می دم آبجی ما که گدا نیستیم.
تلنگری که ازش فرار می کردم زده شد و اشکم ریخت تا خود خونه به یاد مسعود و رفقاش زاز زدم و گله کردم از خودم و امثال من.
بچه ها ما فقط داریم قشنگی های زندگی رو می بینیم. همش می گید ناله نکن و از خوبی ها بگو.
یه کوچولو هم تلخی های زندگی رو ببینیم.
آیه یاس نیستم اما دور و بر ما پر از این بچه هایی که بزرگن فقط کافیه بهتر ببینیم....

زیاده عرضی ندارم همین وبس
امضا: من

اگه بگم دوباره داغونم چی بهم می گی؟ تو رو خدا چپ چپ نگام نکن. نمی دونم چرا مردم ما طاقت ندارن ُ طاقت ندارن چند تا آدم با هم بگن و بخندن . کجای دنیا از خنده ی بقیه ناراحت می شن؟          دلم برای تمام مردم می سوزه . اینقدر گرفتارن که طاقت سر و صدا ندارن و حتی حوصله ی خندیدن هم ندارن و حاضرم نیستن کس دیگه رو بخندون .                                                                          جالبه وقتی چند دختر تو واگن اول مترو بی خیال دنیا کف واگن ولو می شن و می گن و می خندن همه ی نگاه ها چپ می شه . چرا؟ نمی دونم . حتما خنده گناهه...                                                         اگه تو مسیر هر روزت مجبور بشی سوار اتوبوسی بشی که ۹۰در صد مسافراش پسر و مردن وبعدم هی التماس کنی که بابا این اتوبوس دختر نداره جا هم نداره باید تو بوفه بشینیم گناهت چیه؟که میشنوی آخرین اتوبوسمه سرویس دیگه ندارم؟و با لبخند مهربونش دلت رو گرم می کنه و با خودت می گی حتما به رانندش اعتماد داره که این رو می گه.                                                                                     با حالی ماجرا این جاست که وقتی دو تا آدم نفهم شروع می کنن به چرت و پرت گفتن و تو به دل گرمی آقای نسبتا محترم راننده اعتراض می کنی که دهن گشادت رو ببند و وقتی راننده باحال و با غیرت رو صدا می کنی می آد و می گه خانم ها اگه اعتراضی دارید برید پاسگاه شکایت .....                               داغون می شی وقتی می بینی از اون همه مرد یکی پا نمی شه دهن اونا رو ببنده....                    آخرشم می شنوی که کرم از خود درخته که با این اتوبوس اومدی . من و امثال من چی کار کنیم که اون ساعت کلاس داشتیم؟                                                                                                         دلم می خواست با خیال راحت زار بزنم  وقتی داد می زنی و می گی یه مرد پیدا نمی شه جواب اینا رو بده؟همه نگاها بر گرده طرفت و بگه خانم دنبال شر نگرد ناراحتی پیاده برووووووووووووووووووووووو            مردم ما فقط و فقط عادت کردن به چپ چپ نگاه کردن. اصلا مهم نیست که مردم چپ چپ نگامون می کنن .......بذار چشاشون چپ شه                                                                                         دوست دارم با صدای بلند بخندم  گریه کنم خسته شدیم از بس متلک شندیم زیر این نگاها له شدیم  دوست دارم با خیال راحت جلوی هر مغازه وایستم به ویترینش زل بزنم نه این که از ترس فروشنده فرار کنم .دوست دارم تو خیابون ساندویچ م رو گاز بزنم .مشکل این کارا کجاست جرمه؟                               از امروز می خندم و به ویترین مغازه ها زل می زنم و ساندویچ م رو گاز می زنم و دست دوستم رو می گیرم با خیال راحت با مانتوی کوتاه از جلوی گلدیس رد می شم                                                    بذار همه چپ چپ نگاه کنن ......                                                                                               چشم های چپ رو دوست دارم      

زیاده عرضی ندارم همین وبس

امضا : من       

 فقط سلام
یکی هست که به دعایی تک تک شما احتیاج داره یه
 جوون هم سن و سال خودتون ....
از ته دلای قشنگتون دعاش کنین . یه مشکل جسمی داره من منتظر دعای شما هستم

خدایا خدایا خدایا

این بار اصلا عرضی ندارم
امضا : من

                       تو گل یاس منی

                                              تو چنان شبنم پاک سحری

                                                                                  نه ، از آن پاک تری

تو بهاری

              نه بهاران از توست

                                          از تو می گیرد وام

                                                                   هر بهار این همه زیبایی را

هوس باغ و بهارانم نیست

                                    ای بهین باغ و بهارانم تو

                                                                     ...................................

می دونم که می فهمی با تمام وجودم .......

زیاده عرضی ندارم همین و بس

امضا : من

دوست ندارم از دستم خسته بشی و بری و دیگه حتی  یاد مدینه ی من نیافتی.حق داری خسته بشی!
می دونم قلمم داره همه رو دور می کنه ، اما تو بمون ، بمون شاید عوض شدم ، شاید خدا دلش به حالم سوخت و آرومم کرد ، گفتم شاید.................
دلم می خواد باشی و وقتی می نویسم بخونی !می دونم خواسته ی زیادیه اما قبول کن .
می دونم اون قدر تلخ و نا امید می نویسم که حوصله ت سر می ره.
احساسم همینه به خدا سیاهی های این شهر زیاده..........
من فقط یه دختر بچه م ،یه دختر بچه ی کوچولوی بازیگوشم و صد البته پر حرف !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
دوست ندارم بزرگ شم مگه اجباره؟ دلم می خواد بچه بمونم.
دوست ندارم بیشتر از این بفهمم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
یه بزرگی می گه رنج بردن باعث فهمیدن می شود و ذهن را به تلاش برای تکاپو وا می دارد . وقتی به فهمیدن و درک رسیدی ، از آن به بعد خود فهمیدن باعث رنجت می شود!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
و این دقیقا حال منه!!!!!!!!!!!!!!!!
کاش می شد مثل بچگی هامون یه دنیای قشنگ داشتم که وقتی می خوابیدم اطرافم پر از نور بود و پولک تو هم اون پولک ها رو یادت میاد؟
دنیای اون زمان من پر از شیرینی بود شیرین شیرین.....
اما الان چی؟شهرم اون قدر بیماره که خسته می شم حتی بگم...
متنفرم از این دنیا ، متنفر.......
دوست ندارم وانمود کنم دنیام قشنگه وقتی این طور نیست.
مدینه ی فاضله رو پیدا نکردی اما این دنیا رو خیلی راحت می تونی پیداش کنی فقط باید سر تو برگردونی .این دنیا توش پر از دروغ و خیانته ، پر از دزدیه ، پر از کثیفی و گناه.
خیلی بدبین نیستم ،باور کن ، اما این حقیقت دنیاست، حقیقت تلخ دنیا
کجاست اون مدینه ی فاضله ؟ کجاست اون رویاهایی که گاهی از زندگی شیرین تر میشه؟
واقعا توی این دنیای کثیف و پر از دروغ ، امن ترین مکان همون رویاست . که برای چند لحظه
جدا از این آسمون بشیم که فقط شاهد به خاک افتادن وخون گریه کردن ماست.
نمی خوام برات آیه ی یاسی باشم ، بلکه می خوام با بودن دستات رها بشم از این قفس!!!!!!!!!!!!!!
میمونی یا نه؟

زیاده عرضی ندارم همین و بس
امضا : من

زیاده عرضی ندارم همین و بس

امضا : من   

زياده عرضي ندارم همين و بس
امضا : من

قلم ها مدتي است خشک شده (يا لااقل من) نه اين که حرفي نباشه، نه اصلا ......
نگفته ها فراوانند اما.......
سکوت بهترين واژه براي گفتن است
دردها ، مصيبت ها ، قتل ها ، گزارشات تلخ  کودک آزاري و دوروغ ها و فريب ها را فقط و فقط خونديم
و از سر بي حوصلگي سري تکون داديم و گاهي با افسوس آهي دردناک کشيديم
واقعا اين تمام توان ماست ؟
پس حس همدردي و نياز کجاست ؟ کجا رفته اون زماني که همه پشت هم بودن همه دست به دست هم دادن تا اين خاکمون نابود نشه ؟
کجاست اون نگاهاي پاک؟ کجاست اون امنيتي که زناي ما حسش مي کردن ؟
کجاست اون کرسي اتاق مامان بزرگ که همه دورش جمع بشيم؟ الانه شومينه جاي اون کرسي رو گرفته شايد از نظر گرمايي گرم تر باشه و پلي ديگه اون صفا و حس و حال رو نداره
خسته شدم خسته ي خسته!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
زندگي هاي الان همش يا لااقل اکثرش پر از درد و سختيه....
همه دنبال تجمل و تزينات ظاهريشون هستن.....
پس اين وسط جاي سادگي و يه رنگي کو؟ کجاست؟
چرا هيچ وقت به فکر هم نيستيم ؟ چرا همش دنبال کاراي خودمونيم ؟
چرا همش براي هم بهوونه جور مي کنيم تا هم ديگه رو کمتر و کمتر ببينيم؟
چرا؟ چرا؟ چرا؟
ما همه چيز رو به عهده ي دولت منتخبمون گذاشتيم چون اين طوري راحتره.
چون همه اينقدر تو زندگي گرفتارن که فرصت بحث در مورد مملکتشون رو ندارن.
بعضي مرداي ما اينقدر خسته ن که براي رفع اين حس به خودشون اجازه مي دن تو يه زمان کم
زل زل نگات کنن و هر نسبتي که دوس دارن بهت بدن.
مي دونيد براي چي؟براي اين که يه لبخند و خنده ي چندشناک تحويل دوستاشون و اطرافيانشون بدن
گاهي خسته مي شم ، خسته و نا اميد، خسته از ادامه و نااميد از رسيدن و اون وقته که
بيزار ميشم از هر چه رفتنه از هر چه درد پاست.....................
من خسته تر از اوني هستم که باز هم فرياد بزنم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ببخشید حرفام اصلا مرتب نیست از این شاخه به اون شاخه پریدم می دونم
حال خوبی ندارم به مهربونی خودتون ببخشیدم

زیاده عرضی ندارم همین و بس

امضا : من   

رفتم ، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
راهي به جز گريز برايم نمانده است
اين عشق آتشين پر از درد بي اميد
در وداي گناه و جنونم کشانده بود
رفتم ، که داغ بوسه ي پر حسرت تو را
با اشک هاي ديده ز لب شستشو دهم
رفتم که نا تمام بمانم در اين سرود
رفتم که با نگه به خود آبرو دهم
رفتم مگو ، مگو ، که چرا رفت ، ننگ بود
عشق من و نياز تو سوز و ساز ما
از پرده ي خموشي و ظلمت ف چو نور صبح
بيرون فتاده بود به يک باره راز ما
رفتم ، که گم شوم چو يکي قطره اشک گرم
در لابلاي دامن شبرنگ زندگي
رفتم ، که در سياهي يک گور بي نشان
فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگي
من از دو چشم روشن و گريان گريختم
از خنده هاي وحشي طوفان گريختم
از بستر وصال به اغوش سرد هجر
آزرده از ملامت وجدان  گريختم
اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز
ديگر سراغ شعله ي آتش ز من مگير
مي خواستم که شعله شوم سرکشي کنم
مرغي شدم به کنج قفس بسته و اسير
روحي مشوشم که شبي بي خبر ز خويش
در دامن سکوت به تلخي گريستم
نالان ز کرده ها و پشيمان ز گفته ها
رفتم ........

زیاده عرضی ندارم همین و بس

امضا : من